Lexpera’da Geçen Hafta (13-19 Haziran 2026)

Literatür, içtihat ve mevzuata ilişkin önemli gelişmeleri içeren haftalık bültenimizin 236. sayısını siz üyelerimizin dikkatine sunuyoruz.

İçtihat

Geçen hafta Lexpera’ya yüklenen kararların dağılımı şu şekildedir:

MAHKEME	KARAR SAYISI
Anayasa Mahkemesi	7
Yargıtay (Hukuk)	2825
Yargıtay (Ceza)	2302
Danıştay	4
TOPLAM	5138

Yüklenen kararlar arasında aşağıda özetine yer verdiğimiz Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu’na ait kararlar özellikle dikkati çekmektedir:

Yargıtay HGK., E. 2024/332 K. 2025/794 T. 10.12.2025

Davacı vekili; müvekkilinin vefat eden babasından dolayı bağlanan yetim aylığının, evlendiğini Sosyal Güvenlik Kurumu’na (Kurum) bildirmesi üzerine kesildiğini, (...) Aile Mahkemesi’nin kararı ile boşandıktan sonra aynı kişiyle yeniden evlendiğini ve ikinci kez boşandığını, müvekkilinin ilk boşanmadan sonra yaklaşık 9 ay babasından dolayı yetim aylığı aldığını, sosyal güvenlik kontrol denetmenlerince hazırlanan rapor nedeniyle boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığından bahisle yetim aylığının kesildiğini, ikinci kez boşanmasının ardından aylık bağlanması için Kurum’a yaptığı başvurunun önceki denetmen raporuna dayanılarak reddedildiğini, ancak düzenlenen bu raporun gerçeği yansıtmadığını, raporun düzenlendiği tarihlerde müvekkilinin evden kaçan engelli kız çocuğunu aramak için boşandığı eşi ile sık sık bir araya geldiğini, birlikte yaşamanın söz konusu olmadığını ileri sürerek Kurum işleminin iptali ile müvekkilinin yetim aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Kurum vekili; davacının boşandığı eşiyle birlikte yaşadığının Kurum denetmen raporunda tespit edilmesi üzerine yetim aylığının kesildiğini, yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığını, Kurum işleminin usul ve yasaya uygun olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk derece mahkemesi; davacının eski eşi ile birden fazla evlenip boşandığı, getirtilen kayıtlar ve dinlenen tanık anlatımlarına göre davacının son boşanma tarihinden sonra eski eşiyle birlikte yaşadığına ilişkin herhangi bir delilin bulunmadığı, ayrıca boşanma kararı incelendiğinde tarafların birlikte oturdukları evin satılıp parasının ikiye bölünmesinin kararlaştırıldığı, Kurum denetmeninin yaptığı incelemenin daha önceki bir tarihe ait olduğu, davacının son talebi üzerine gerekirse Kurum’un yeniden inceleme yapması gerektiği, çok öncesine dayalı bir rapora istinaden davacının talebinin reddinin usul ve yasalara uygun olmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile Kurum işleminin iptaline, davacıya yetim aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar vermiştir.

Kurum vekilinin istinaf başvurusu sonucunda (...) Bölge Adliye Mahkemesi; Kurum tarafından davacının beyanına itibar edilerek yetim aylığı bağlanması gerekirken önceden yapılmış Kurum tahkikatı gerekçe gösterilerek yetim aylığı bağlanmamasının hukuka uygun olduğu ve bu nedenle davalı Kurum’un istinaf başvurusunun yerinde olmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

Kurum vekilinin temyiz isteminde bulunması üzerine ilgili Yargıtay Dairesi; Alo 170 hattına yapılan ihbar neticesinde davalı Kurum tarafından yapılan araştırmalara istinaden rapor düzenlendiği, söz konusu ihbarın ilk boşanma ve yeniden evlenme tarihleri arasında yapıldığı, birlikte yaşama olgusunun şüpheye yer bırakmayacak şekilde ortaya konulmadığı, ilk derece mahkemesi tarafından, davacı ve boşandığı eşinin adreslerinde zabıta marifetiyle araştırma yapılmadığı, boşandıktan sonra birlikte yaşayıp yaşamadıkları hususunun varsa apartman kapıcısı, yöneticisi, komşuları ve mahalle muhtarı/azalarından sorulmadığı ve tanık olarak dinlenilmeleri ile davacı ve eşine ait ihtilaflı döneme ilişkin Medula/Aile Hekimliği kayıtları getirtilerek tedavi belgelerinin değerlendirilmediği, dosya kapsamındaki tüm bilgi ve belgeler kapsamında, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği hususunun toplanan kanıtlar ışığında şüphe bırakmayacak şekilde ortaya konulmadığı gerekçesiyle oy çokluğuyla kararı bozmuştur.

İlk derece mahkemesi; önceki gerekçe tekrar edilerek kararın değiştirilmesini gerektirir bir neden olmadığı vurgulanmak suretiyle direnme kararı vermiştir.

Direnme kararına karşı da süresi içinde davalı Kurum vekili tarafından temyiz isteminde bulunulması üzerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, yaptığı kapsamlı hukuki değerlendirme sonucunda direnme kararının bozulmasına oyçokluğu ile hükmetmiştir.

Yargıtay CGK., E. 2023/70 K. 2025/549 T. 03.12.2025

(...) Ağır Ceza Mahkemesi tarafından, sanığın, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan Türk Ceza Kanunu’nun 188/3-4(a), 62, 52/2-4, 53, 54. maddeleri uyarınca 12 ay hapis ve 25.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Hükmün, sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine dosyayı inceleyen (...) Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Söz konusu kararın da sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay Dairesi; Anayasa’nın 141. maddesinin 3. fıkrası ile Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 34. maddeleri gereğince, hükmün gerekçe bölümünde sanıkların lehindeki ve aleyhindeki delillerin belirtilmesi, hükme esas alınan ve reddedilenlerin gösterilmesi, gerçekleşen somut olay ve olgularla bağlantısının gösterilmesinin gerektiği, sanıkların mahkûmiyetlerine konu suçu işlediklerine ilişkin elde edilen delillerin ayrı ayrı tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin her sanık için açıkça gösterilmesi, ulaşılan kanaat ve delillerle sonuç arasında bağ kurulması yerine, yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizliğinden kararın bozulmasına hükmetmiştir.

Dosyanın gönderildiği ilk derece mahkemesi tarafından bozmaya uyularak verilen hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay Dairesi temyiz isteminin esastan reddine karar vermiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itiraz yoluna başvurmuş, ilgili Yargıtay Dairesi ise itiraz nedenlerini yerinde bulmamıştır.

Bunun üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulu; sanık ile inceleme dışı sanıklardan uyuşturucu madde ele geçirilen bölgenin, geçmiş tarihli birçok ihbarda uyuşturucu madde satışının yapıldığı yer olarak bilindiği, aynı tutanak içeriği, telefon görüşme kayıtları ve ikrarlarından, sanık ve inceleme dışı sanıkların suç tarihini kapsayan döneme ilişkin olay günü öğle saatlerinden itibaren beraber oldukları ve suç konusu uyuşturucu maddeyi birlikte veya birbirlerinden haberdar şekilde temin ettiklerinin anlaşıldığı, inceleme dışı sanıkların üzerlerinden ve sanığın kullanımdaki araçtan ele geçirilen uyuşturucu maddenin aynı türde olmasının da bu tespiti desteklediği, dolasıyla sanığın, görevlilerce inceleme dışı sanıkların üzerlerinden ele geçirilen otuz paket halinde ve günlük kullanım miktarının oldukça üzerinde olan sentetik uyuşturucu maddelerden de sorumlu olduğunun kabulü gerektiği, WhatsApp programı üzerinden yaptığı yazışmalara ilişkin bilirkişi raporu da dikkate alındığında sanığın, satıcılar ile uyuşturucu madde almak isteyen kişiler arasında uzun zamana yayılan bir aracılık/başkalarına temin rolü üstlendiği hususunda da kuşku bulunmadığı, sanık ve inceleme dışı sanıkların gerek kendi içinde gerekse birbirleriyle çelişki arz eden aşamalardaki savunmaları da gözetildiğinde sanığın sabit olan eyleminin uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu oluşturduğu gerekçesiyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine oybirliği ile karar vermiştir.

Mevzuat

Endüstri Bölgeleri Kanunu

Anayasa Mahkemesi’nin E. 2025/5, K. 2026/68 sayılı ve 26.03.2026 tarihli kararı uyarınca, yönetici şirket, teşvik tedbirleri ve mülkiyete ilişkin hükümlerde değişikliğe gidildi. Değişiklikler, 16.03.2027 tarihinde yürürlüğe girecek.