Fetüsün yaşam hakkı karşısında annenin -özel hayatın gizliliğine dayandırılan- gebeliği sonlandırma hakkı, Amerikan hukukunda yakın zamanda radikal düzeyde değişime uğramıştır. Çalışmada fetüsün yaşam hakkını ihlal eden eylemlerin suç olarak görüldüğü dönem ve U.S. Supreme Court’un anayasal denetim sağlamak suretiyle gebeliğin ihtiyari olarak sonlandırılmasını yasaklayan mevzuatı geçersiz kıldığı
Anayasa Mahkemesi (AYM) Genel Kurulu 17/10/2025 tarih ve 33050 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Tayfun Kahraman kararı ile kamuoyunda “Gezi Parkı ana davası” olarak bilinen davada, cebir ve şiddet kullanarak Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevlerini yapmasını kısmen veya tamamen engellemeye teşebbüse (Türk Ceza Kanunu m.
Türk Medeni Kanunu (TMK) m. 187[1]uyarınca, kadın evlenmekle kocasının soyadını alır. Yahut Anayasa Mahkemesi (AYM) verdiği kararla ilgili hükmü iptal edinceye değin bu biçimdeydi. Mülga hükme göre kadın, evlenirken kocasının soyadını almak zorundaydı fakat dilerse kendi soyadını da kocasının soyadı
Anayasa Mahkemesinin kararlarının türleri, bağlayıcılığı ve etkileri, Türkiye’de anayasa yargısının kabul edildiği tarihlerden günümüze tartışılagelen meseleler. Mahkemenin içtihat yoluyla türettiği karar türleri[1] veya karar gerekçelerinin bağlayıcılığı[2] gibi konular, anayasa tarihimizde hayli derin görüş ayrılıklarına neden oldu ve oluyor.
Bu durum, Türkiye’ye özgü değil. Örneğin merkezileşmiş anayasa
Anayasa Mahkemesi’nin (AYM) Kadri Enis Berberoğlu Kararı (2) gerekçesi ile birlikte yayınlanınca Enis Berberoğlu'nun milletvekili sıfatını tekrar kazanıp kazanamayacağı sorusu gündeme geldi. Kararda ağrılık olarak daha önce yasama dokunulmazlığı kaldırılan bir milletvekilinin seçim sonucunda dokunulmazlığı yeniden elde etmesine rağmen hakkında yürütülen yargılamaya devam edilmesinin bireysel başvuru konu edildiği görülüyor.
